Yargıtay 10. Hukuk Dairesi 2025/7253 E., 2025/7466 K. (06.05.2025) – Tazminat

10. Hukuk Dairesi 2025/7253 E. , 2025/7466 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :İş Mahkemesi SAYISI : 2024/437 E., 2024/530 K. Taraflar arasındaki iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince asıl dava dosyasının kabulüne, birleşen dava dosyasının kısmen kabulüne karar verilmiştir. Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin 22.05.2024 tarih, ve 2023/1368 Esas, 2024/5761 Karar sayılı kararı ile davacının davalıya ait yurt dışında alınan iş nedeniyle uçakla ülke dışına gönderildiği, hava alanından işin yapılacağı yere işçilerin götürülmesi için davalı şirket yetkililerince dava dışı kişilere ait araç ile yabancı uyruklu şoför temin edildiği, dava dışı şoförün aracı yol ve hava koşullarına uygun sevk etmediği ve aracın hızlı kullanılması nedeniyle direksiyon hakimiyetinin kaybedilip aracın tek taraflı kaza yapması sonucu davacının ve diğer işçilerin yaralandığı, zararlandırıcı olayda davalı işverenin işe uygun araç temin etmediği yönünde iddia ve ispat da bulunmadığına göre davalı işverene davaya konu iş kazası sebebiyle kusur izafe edilmesinin hatalı olduğu, davalı işverenin meydana gelen kazada kusurunun bulunmadığı bu nedenle davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğundan bahisle Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir. Dairemiz bozma kararına karşı İlk Derece Mahkemesince direnilmesi ve direnme kararının davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 14.01.2025 tarih, 2025/569 Esas, 2025/593 Karar sayılı kararı ile Mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir. 25.10.2017 tarihinde yürürlüğe giren 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 7 nci maddesinin üçüncü fıkrası gereğince uygulama imkanı bulunan 6100 sayılı HMK maddeleri gereğince İş Mahkemelerince verilecek kararlar için karar düzeltme yolu kapalı olmasına karşın Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 04.02.1959 gün ve 1957 /13 Esas, 1959/5 Karar ve 09.05.1960 gün 1960/21 Esas, 1960/9 Karar sayılı kararlarında usuli kazanılmış hak tanımlanmış olmakla beraber Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 06.04.2021 tarih ve 2018/(21)10-948 E.- 2021/416 K. sayılı ilamında da belirtildiği üzere "Yargıtayın kararı her türlü yorumun, hukuki değerlendirme veya delil takdiri dışında, açıkça ve tartışmasız şekilde başka bir şekilde yorumlanamayacak açıklıkta maddi hataya dayalı ise ve onunla sıkı sıkıya bağlı olduğu halde usuli kazanılmış hak ilkesi uygulanmayacaktır. Yargıtay tarafından dosya kapsamına uygun olmayacak şekilde açık ve tartışmasız bir maddi hata yapılması halinde, bu hata, usuli kazanılmış hak oluşturmayacaktır." Bu kapsamda maddi hataya dayalı Yargıtay kararlarının düzeltilmesi gerektiği Yargıtayın oturmuş ve yerleşmiş içtihatlarındandır. Öte yandan miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 110. maddesi kapsamında dava yığılması (objektif dava birleşmesi) kapsamında her bir talebin ayrı bir dava olduğu ve ayrı ayrı hüküm ve sonuç doğuracağı açıktır. Dosya içeriğine göre davacı vekilinin asıl dava dosyasında 176.103,92 TL maddi, birleşen dava dosyasında 200.000,00 TL manevi tazminat talebinde bulunduğu, mahkemece verilen 11.09.2024 tarihli direnme kararında davacının asıl dava dosyasındaki maddi tazminat isteminin kabulüne, birleşen dava dosyasında davacı lehine 75.000,00 TL manevi tazminat ödenmesine karar verildiği, karara karşı yalnızca davalı vekili tarafından temyiz yoluna başvurulduğu, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibariyle temyiz kesinlik sınırının 378.290,00 TL olduğu, hüküm altına alınan maddi ve manevi tazminat tutarlarının ayrı ayrı bu tutarın altında kaldığı, yine İlk Derece Mahkemesi karar tarihi itibariyle 7531 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile 6100 sayılı HMK'nın ek 1/3 üncü maddesi olarak getirilen düzenlemenin somut olayda uygulama alanı bulunmadığı anlaşılmıştır. Özellikle yukarıda yapılan açıklamalar ve 6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu’nun 373. maddesinin beşinci fıkrası gereğince Dairemizce yapılan incelemede; her ne kadar Dairemiz'in 14.01.2025 tarih, 2025/569 Esas, 2025/593 Karar sayılı kararı ile direnme kararının onanmasına karar verilmiş ise de hüküm altına alınan tutarların ayrı ayrı temyiz edilebilirlik sınırının altında kaldığı, gelinen aşamada temyizde kesinlik sınırının ancak Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca değerlendirilebileceği belirgin bulunduğuna göre Dairemizin anılan onama kararının maddi hataya dayandığı görülmektedir. Açıklanan nedenlerle Dairemizin maddi hataya dayanan 14.01.2025 tarih, 2025/569 Esas, 2025/593 Karar sayılı onama kararının ortadan kaldırılmasına, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmesi gerekmiştir. KARAR Açıklanan sebeple; Dairemizin 14.01.2025 tarih, 2025/569 Esas, 2025/593 Karar sayılı onama kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, Dosyanın YARGITAY HUKUK GENEL KURULUNA GÖNDERİLMESİNE, 06.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.