Yargıtay 2. Hukuk Dairesi 2024/4028 E., 2025/1096 K. (06.02.2025) – Boşanma

2. Hukuk Dairesi 2024/4028 E. , 2025/1096 K. "İçtihat Metni" İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi SAYISI : 2023/124 E., 2024/544 K. DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma İLK DERECE MAHKEMESİ : Kocaeli 3. Aile Mahkemesi SAYISI : 2021/208 E., 2022/799 K. Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı kadın vekili tarafından kusur belirlemesi ile kadının maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddi ve iştirak nafakası yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: 1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, davalı-davacı kadın vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. 2.Taraflarca karşılıklı açılan boşanma davalarının yapılan yargılaması sonucunda İlk Derece Mahkemesince, erkeğe "kadın eşin izinli olduğu dönemde harçlık vermediği ve kredi kartı ödemelerinin kadın eşin babasının yapması dolayısıyla ekonomik şiddet uyguladığı ve cimrilik gösteren davranışlar sergilediği", kadına ise "sıklıkla ortak konutu terk ederek ailesinin yanında uzun süre kaldığı ve erkek eşin ailesini ortak konuta istemediği" kusurlarının yüklendiği ve tarafların eşit kusurlu olduğu gerekçesi ile tarafların davalarının kabulüne karar verildiği, kararın kadın tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verildiği, bu karara karşı kadın tarafından temyiz talebinde bulunulduğu görülmüştür. Mahkemece tarafların boşanmaya sebebiyet veren olaylarda eşit kusurlu olduğu kabul edilmiş ise de, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; "erkeğin, kadının ailesine soğuk davrandığı ve saygı göstermediği gibi eşi ve çocuğu ile ilgilenmediği" vakıalarının da erkeğe kusur olarak yüklenmesi gerektiği, ayrıca tarafların barışarak 2019 yılı Şubat ayında ayrı bir ev kiralamak suretiyle erkeğin ailesinin de yaşadığı apartmandan taşındıktan sonra "kadının, sıklıkla ortak konutu terk ederek ailesinin yanında uzun süre kaldığı" vakıasına ilişkin dosya kapsamında bir delil bulunmadığı görülmüş olup bu eylemin kadına kusur olarak yüklenemeyeceği anlaşılmıştır. O halde tarafların gerçekleşen ve kabul edilen kusurlu davranışları birlikte değerlendirildiğinde, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda erkeğin ağır, kadın az kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Bu husus gözetilmeden hatalı değerlendirme sonucu tarafların boşanmaya sebebiyet veren olaylarda eşit kusurlu olduğunun kabulü doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir. 3.4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 174 üncü maddesinin birinci fıkrasında mevcut ve beklenen bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz yada daha az kusurlu olan tarafın, kusurlu taraftan uygun bir tazminat isteyebileceği, aynı maddenin ikinci fıkrasında boşanmaya sebebiyet vermiş olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevî tazminat isteyebileceği öngörülmüştür. Yukarıdaki paragrafta açıklandığı üzere, evlilik birliğinin sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen kadının ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, erkeğin kusurlu eylemlerinin kadının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği ve boşanma sonucu bu eşin, en azından diğerinin maddî desteğini yitirdiği anlaşılmıştır. O halde Mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddelerinde düzenlenen "hakkaniyet kuralları" da dikkate alınarak kadın yararına uygun miktarda maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi gerekirken, hatalı kusur belirlemesinin sonucu olarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir. KARAR Açıklanan sebeplerle; 1.Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının kusur belirlemesi ile davalı-davacı kadının maddî ve manevî tazminat talepleri yönünden KALDIRILMASINA, 2.İlk Derece Mahkemesi kararın kusur belirlemesi ile davalı-davacı kadının maddî ve manevî tazminat talepleri yönünden davalı-davacı kadın yararına BOZULMASINA, 3.Davalı-davacı kadın vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz eden kadına iadesine,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir suretinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,06.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi. SUCCESS ADALET_SUCCESS İşlem başarıyla gerçekleştirildi! İşlem başarıyla gerçekleştirildi! 4a04902d53a954bd dea05d74be693cd9